onsProat: Oet de tied kommn
Opgegroeid met het Brabants dialect, zou ik me niet moeten wagen aan het Twents dialect, maar ik vind het zo’n mooi dialect, dat ik het ook wel eens graag wil gebruiken. In dit geval over een onderwerp dat vele tradities en gebruiken kent, maar erg onderhevig is aan de dynamiek in deze tijd. De uitdrukking, althans zo begrijp ik het, past volgens mij alleen bij het overlijden van iemand die al bijna, of al op leeftijd is, maar zeker niet bij het plotseling vroegtijdig overlijden. Toen ik nog een kleuter was, had ik een buurvrouw, waar ik veel kwam. Ik deed er allerlei karweitjes en hielp haar vooral in de moestuin. Ze overleed vroegtijdig en wat me van die tijd nog bijstaat is het zgn. bidden van de rozenkrans. Dat werd bij ons thuis gedaan omdat we recht tegenover haar woonden. In Markelo zouden we zeggen 'noodnoaber', maar dat begrip kenden men in Brabant niet. De keukentafel werd verwijderd en de stoelen werden in een kring uit elkaar gezet en er werden schotjes op gelegd zodat alle buren konden zitten. Vader bad voor met de rozenkrans in de hand. Vijf keer tien 'Weesgegroeten' en vijf keer 'Onze Vader'. Op basis van de rozenkrans werd geteld of je niet teveel gebeden deed, maar zeker niet te weinig. De volgende dag ging de kist van de overledene, op de platte wagen met paard ervoor naar de kerk en na afloop van de dienst naar het kerkhof. Men was er maar druk mee. Hoe ouder je wordt hoe vaker je wordt geconfronteerd met iemands overlijden. In Brabant had ik van oudsher drie vrienden van mijn leeftijd waarvan er inmiddels twee zijn overleden. Het is zeker al weer meer dan tien jaar geleden dat de eerste vriend kanker kreeg. Hij is enkele dagen nadat ik hem in het hospice bezocht had, overleden. Hij was alleenstaand en had geen kinderen. Het bericht kwam van een nicht. Ze vertelde me, van zijn wens, dat hij in alle stilte zonder dat er maar iemand bij aanwezig was, begraven of gecremeerd wilde worden. Niemand in mijn directe omgeving kon vertellen, wat er met hem gebeurt was. Het gaf voor ons een enorm onbevredigend gevoel, dat we geen afscheid konden nemen. (meer…)
Lees meer
